Co musi umieć aplikacja dla agencji marketingowej, żeby pokazała, który klient dokłada do interesu?

Co ta aplikacja musi mieć, moduł po module?

Modułów z etykietą MUSI jest cztery i tylko jeden z nich stoi na przepisie — pozostałe trzy bronią się rachunkiem. Kolejność w tabeli to kolejność wartości: ewidencja czasu idzie pierwsza, bo bez niej nie ma licznika do wzoru rentowności.

Kolumna „czy ma to gotowiec” jest wypełniona tylko tam, gdzie sprawdziliśmy cennik producenta 2 września 2026; wszędzie indziej stoi „nie sprawdzaliśmy w tym przeglądzie”.

Skala z rejestru tłumaczy, dlaczego lista ma dziewięć pozycji, a nie trzydzieści. W PKD 73.11.Z 50 017 z 50 565 podmiotów deklaruje do 9 pracujących (GUS, stan 30.06.2026) — narzędzie ma obsłużyć kilkanaście osób, nie korporację z działem wdrożeń.

Których trzech pól brakuje w arkuszu, żeby policzyć rentowność klienta?

Wzór wygląda banalnie: rentowność klienta to przychód z abonamentu minus godziny zarejestrowane na tym kliencie razy koszt godziny pracy własnej. Kłopot jest po stronie danych — w arkuszu agencji zwykle brakuje trzech pól, bez których licznik nie powstaje.

• Klient i projekt przy każdym wpisie czasu, także przy pracy, której nikt osobno nie fakturuje.
• Koszt godziny pracy własnej, liczony z pełnego kosztu zespołu — nie ze stawki sprzedażowej z oferty.
• Znacznik „rozliczalne albo nierozliczalne”, żeby mianownik godzin nie zawierał urlopów i spotkań wewnętrznych.

Rozrzut samych cen usługi bywa myląco brany za rozrzut rentowności. Na identyczny brief wysłany do 49 agencji wróciło 18 ofert, od 5 100 do 123 000 zł (analiza agencji inmarketing, publikacja 7.08.2026, aktualizacja 25.08.2026 — autorem jest firma, która sama sprzedaje obsługę marketingu).

To liczba o cenie, nie o marży: ta sama kwota u dwóch agencji może oznaczać zysk albo stratę, bo różnicę robią niepoliczone godziny.

Poniższy rachunek jest obliczeniem własnym na jawnych założeniach — każde z nich można podważyć osobno.

• Założenie 1: pełny koszt jednej osoby dla agencji wynosi 10 000 zł miesięcznie.
• Założenie 2: jedna osoba przepracowuje 160 godzin w miesiącu.
• Założenie 3: 70% tych godzin trafia na klientów, czyli 112 godzin.
• Wynik działania: koszt jednej godziny rozliczalnej to 10 000 podzielone przez 112, czyli 89,29 zł.

Klienta A od klienta B dzieli dziesięć godzin przy tym samym abonamencie. Arkusz bez pola „klient” przy wpisie czasu tych dziesięciu godzin nie pokazuje — pokazuje wyłącznie, że pieniądze wpłynęły. Ile kosztuje zbudowanie własnego narzędzia w horyzoncie trzech lat, policzone jest osobno: ile kosztuje aplikacja przez 3 lata.

Dlaczego zgody marketingowe są funkcją, a nie polem wyboru?

Art. 398 ust. 1 ustawy Prawo komunikacji elektronicznej (Dz.U. 2024 poz. 1221, w życie 10.11.2024) zakazuje używania automatycznych systemów wywołujących i telekomunikacyjnych urządzeń końcowych do przesyłania informacji handlowej, w tym marketingu bezpośredniego, do abonenta lub użytkownika końcowego, chyba że uprzednio wyraził on na to zgodę.

Ust. 2 opisuje, jak taka zgoda może powstać: przez udostępnienie identyfikującego adresu elektronicznego w celu przesyłania informacji handlowej na ten właśnie adres. Zgoda jest więc przypięta do konkretnego adresu i kanału, a nie do „marketingu” w ogóle. Ust. 4 dodaje, że naruszenie stanowi czyn nieuczciwej konkurencji.

Sankcję opisuje art. 446 ust. 5 tej samej ustawy: przy niewypełnieniu obowiązku uzyskania zgody Prezes UKE nakłada karę do 3% przychodu z poprzedniego roku kalendarzowego albo do 1 000 000 zł, przy czym stosuje się kwotę wyższą.

Dla modelu danych wynika z tego jedno: rekord zgody musi mieć kanał, datę, treść, źródło i moment wycofania. Pole typu „tak/nie” tego nie udźwignie, bo nie odpowiada na pytanie, na co i którym kanałem człowiek się zgodził.

Osobna sprawa to kampanie prowadzone za klienta: aplikacja musi zapisać przy rekordzie, czyja jest baza kontaktów i kto zbierał zgodę. Kto jest tu administratorem, a kto podmiotem przetwarzającym, zależy od stanu faktycznego i jest pytaniem do prawnika, nie do tego tekstu.

Co zmienia art. 50 AI Act w narzędziu agencji?

Rozporządzenie (UE) 2024/1689 stosuje się od 2 sierpnia 2026 r., co przesądza jego art. 113. Maszynowe oznaczanie treści syntetycznych obciąża dostawców systemów AI, a nie agencję, która z takiego systemu korzysta (art. 50 ust. 2).

Harmonogram całości opisany jest osobno: terminy AI Act 2026–2027.

Agencji dotyczy ust. 4. Podmiot stosujący system generujący deepfake ujawnia, że treść została sztucznie wygenerowana lub zmanipulowana. Drugi akapit tego ustępu obejmuje tekst publikowany w celu informowania społeczeństwa o sprawach leżących w interesie publicznym.

W tym drugim akapicie stoi wyłączenie, które w praktyce agencyjnej waży najwięcej: obowiązek nie ma zastosowania, gdy treści wygenerowane przez AI zostały poddane weryfikacji przez człowieka lub kontroli redakcyjnej i gdy odpowiedzialność redakcyjną za publikację ponosi osoba fizyczna lub prawna.

Dla funkcji oznacza to trzy rzeczy: pole „materiał powstał z użyciem AI” przy kreacji, ślad w wersjonowaniu z nazwiskiem osoby, która materiał zweryfikowała, oraz przeniesienie obu informacji do eksportu przekazywanego klientowi. Bez zapisu weryfikacji nie da się wykazać, że wyłączenie w ogóle przysługuje.

Czego nie budować w pierwszej wersji?

Dwóch rzeczy: własnego monitoringu internetu i własnego narzędzia SEO. Obie kategorie stoją na kupowanych i licencjonowanych zbiorach danych, a nie na kodzie — buduje się tu nie funkcję, tylko dział zakupu danych.

Punktem odniesienia są cenniki producentów, odczytane 2 września 2026. Brand24: Individual 399 zł, Team 699 zł, Pro 1 049 zł, Business 1 499 zł, Enterprise od 2 999 zł netto miesięcznie; przy płatności za rok z góry odpowiednio 299, 599, 899, 1 299 i od 2 999 zł.

Senuto przy rozliczeniu rocznym: Lite 107,50 zł, Basic 224,17 zł, Advanced 457,50 zł, Prime 866 zł netto miesięcznie; plan Enterprise ma cenę nieujawnioną i ofertę po rozmowie. Ceny w tym serwisie pochodzą wyłącznie z cenników producentów — zestawień blogowych nie traktujemy jako cennika.

Gotowiec wygrywa też w samej ewidencji czasu, jeśli potrzebne są tylko godziny na kliencie i stawki. TimeCamp w planie Ultimate kosztuje 9,99 USD za użytkownika miesięcznie przy płatności rocznej, czyli 49,95 USD za zespół pięcioosobowy (cennik producenta, odczyt 2.09.2026).

Własna aplikacja zaczyna mieć przewagę dopiero wtedy, gdy godzina, brief, akceptacja kreacji i pozycja na fakturze mają stać w jednym rekordzie. Jej miesięczny koszt utrzymania przy 50 firmach i koszt zdobycia pierwszych 50 klientów policzone są osobno. Nie sprzedajemy żadnego z wymienionych systemów i nie ma tu linków polecających.

Które API w ogóle wpuszczą Twoją aplikację?

2 września 2026 sprawdziliśmy publiczną dokumentację czterech platform reklamowych. Trzy z nich mają jawne poziomy dostępu, a wejście na cudze konto produkcyjne jest w każdej ograniczone przeglądem wniosku albo dobowym limitem operacji. Czwartej nie dało się odczytać bez zalogowania — i to też jest wynik, nie brak wyniku.

Raport dla klienta z GA4 i Search Console idzie przez OAuth Google. Zakresy oznaczone jako wrażliwe wymagają przeglądu Google, a wniosek obejmuje szczegółowe uzasadnienie i nagranie wideo działania aplikacji.

Czy konkretne zakresy GA4 i Search Console są tak oznaczone, zobaczysz w konsoli Google Cloud przy własnym projekcie. Publiczna tabela zakresów nie wyświetliła nam ich klasyfikacji 2 września 2026 i tego nie potwierdzamy.

Jest jeszcze jeden wynik przeglądu, negatywny: dla PKD 73.11.Z nie istnieje żadne państwowe API branżowe — nie ma tu odpowiednika BDO, RPWDL ani CEPiK. Cała wartość takiej aplikacji siedzi w organizacji pracy i rozliczeniu czasu, nie w podłączeniu do urzędu.